Avrupa’nın ve diğer kıtaların sokakları ve meydanları, gençlerin başını çektiği bir protesto dalgasına sahne oluyor. Son haftalarda 25’ten fazla ülkede gerçekleşen eylemler; somut ve belirli taleplere dayanmakla birlikte, aslında mevcut kapitalist-emperyalist sistemin doğasında var olan köklü toplumsal çelişkileri yansıtan bir hoşnutsuzluğun ifadesidir.
Gençler, bir kez daha mücadelenin en ön safında yerlerini aldılar. Fransa’da eğitim sisteminin kötüleşmesine, öğretmen eksikliğine ve bütçe kesintilerine karşı başlayan öğrenci protestoları; üniversite öğrencilerini, eğitimcileri, işçileri ve toplumun diğer kesimlerini de içine alan daha geniş çaplı eylemlere dönüştü. “Silahlara değil, eğitime bütçe!” sloganı, çarpıcı bir gerçeği gözler önüne seriyor: Hükümetler askeri harcamaları artırırken, aynı zamanda halkın ihtiyaçlarını karşılamaya yönelik kaynakları da kısıtlıyorlar. Diğer ülkelerdeki gençler de benzer talepleri dile getiriyor.
Yüksek yaşam maliyeti, düşük ücretler, işsizlik, güvencesiz çalışma koşulları ile barınma ve kamu hizmetlerine erişimdeki zorluklar, gençleri orantısız bir biçimde etkiliyor; elbette bu sorunlar, gençlerin ailelerini ve bir bütün olarak işçi sınıfını da derinden sarsıyor. Bunlar münferit sorunlar ya da hükümetlerin yaptığı basit politika hataları değil; aksine, insan ihtiyaçlarından ziyade sermaye birikimini ve kârı önceleyecek şekilde tasarlanmış bir sistemin kaçınılmaz sonuçlarıdır.
Bu protestoların ölçeği ve mücadeleci doğası, anlık ve somut taleplerin çok ötesine geçen siyasi bir anlam taşımaktadır. Gençler sadece hoşnutsuzluklarını dile getirmekle kalmıyor; bizzat yaşadıkları deneyimler aracılığıyla, verdikleri mücadelenin hükümet politikaları ve kapitalizmin dayattığı toplumsal koşullarla kopmaz bir bağ içinde olduğunu fark etmeye başlıyorlar. Öğrenciler eğitim alanındaki kesintilere karşı sokağa çıktıklarında ve artan yaşam maliyetlerine karşı işçilerle müttefik olduklarında, bu tekil taleplerin eşitsizliğe ve sömürüye karşı daha geniş, kolektif bir mücadeleye evrilmesi için gerekli koşullar oluşmuş oluyor. Bu durum, tüm katılımcıların halihazırda antikapitalist bir bilince sahip olduğu ya da ortak bir siyasi yönelimin mevcut olduğu anlamına gelmez. Kitlelerin bilinci, mücadelenin tam ortasında; deneyimler, iktidarla yaşanan çatışmalar ve sorunların kök nedenlerinin kavranması yoluyla dönüşür. Tam da bu nedenle söz konusu eylemler, partilerimizin ve devrimci örgütlerimizin yürüttüğü çalışmalar için önemli bir zemin oluşturur: anlık talepleri bunların yapısal nedenlerine dair açıklamalarla ilişkilendirmek ve duyulan öfkenin bilince ve örgütlülüğe dönüşmesine katkıda bulunmak.
Arnavutluk’ta protestolar oldukça mücadeleci bir seyir izliyor; öğrencilerin somut talepleri genişleyerek Başbakan’ın istifası çağrısı etrafında yoğunlaşıyor. İtalya, Belçika, Sırbistan, Portekiz ve Yunanistan gibi ülkelerde ise eylemler; düşük ücretlere, artan enerji maliyetlerine ve yetersiz kamu hizmetlerine karşı bir meydan okuma niteliği taşıyor. İspanya’da, insani koşullara uygun konutlara erişimdeki zorluklar, binlerce insanı emlak tekellerine ve bu politikalardan sorumlu yetkililere karşı protestoya yöneltti. Şili ve Arjantin’de ise öğrenci hareketi, mevcut hükümetleri köşeye sıkıştırmış durumda.
Öğrenciler nasıl mücadele edeceklerini öğreniyor ve aynı zamanda devletin baskıcı doğasını da fark etmeye başlıyorlar. Hükümetler ve ana akım medya organları, protestoları itibarsızlaştırmaya çalışmakla kalmadı; aynı zamanda acımasız bir baskı mekanizmasını da devreye soktu. Ancak bu baskıların şiddetine rağmen, mücadele sönümlenmedi.
Sokaklardaki yüz binlerce öğrenci, sağın yükselişinin halk mücadelesi açısından geri döndürülemez bir gerileme anlamına geldiği fikrine -pratikte- meydan okuyor. Muhafazakâr güçlerin kurumsal alanlarda zemin kazanmış olması, işçi sınıfının ve gençliğin bilincini de kazandıkları anlamına gelmiyor. Biriken hoşnutsuzluk; sağın güçlenmiş göründüğü ortamlarda dahi direnişe, örgütlenmeye ve harekete geçmeye dönüşebilir. Elbette bu tür bir hoşnutsuzluk kendiliğinden devrimci bir tutuma evrilmez; sol örgütlerin net bir siyasi alternatif sunamaması durumunda, reformist ya da gerici güçler tarafından da yönlendirilebilir.
Dolayısıyla temel görev, yalnızca protestoları desteklemek değil; bunların siyasi gelişimine katkıda bulunmak, öğrenciler ve işçiler arasındaki bağları güçlendirmek ve kitlelerin bağımsız örgütlenmesini teşvik etmektir. Bir yandan acil talepleri savunurken, diğer yandan da çoğunluğun çıkarları bir azınlığın kâr hırsına tabi kaldığı sürece eğitim, istihdam, barınma ve onurlu bir yaşamın güvence altına alınamayacağını ortaya koymak gerekir.
Bugün ayağa kalkan gençler, kapitalizmin çelişkilerinin direnişi doğurduğunu göstermektedir. Partilerimizin önündeki temel sınama, bu mücadeleci enerjinin dağınık protestolarla tükenip gitmesini engellemek; bunun yerine söz konusu enerjinin siyasi bilince, örgütlenmeye ve egemen sınıflara karşı iktidar mücadelesi verebilecek bir güce dönüşmesini sağlamaktır.
CIPOML
Koordinasyon Komitesi